سبز

اون قدیما تو ایام عید نوروز تو عید دیدنی ها ، ما بچه ها عاشق عیدی گرفتن بودیم. البته از اونجایی که دو کلاس درس خونده بودیم و حساب کتاب سرمون میشد ، فقط دوست داشتیم "پول سبز" عیدی بگیریم. یعنی گرفتن یک هزار تومنی سبز از دست صاحب خونه می تونست مارو اونقدر خوشحال کنه که همونجا کلی برنامه برای خرج کردنش می ریختیم. تو همون دوران که ما با پول سبزهامون خوش بودیم مادرمون مارو صدا می کرد که پسر پاشو برو خرید. الان رو نگاه نکنید که پسره مثل توپ گرد شده و برای اینکه آفتاب تابستون پوستش رو نسوزونه از پنجره بیرون رو نگاه نمیکنه چه برسه به اینکه بره خرید. اون زمان ما با کله می رفتیم. بحث مسئولیت پذیری ما دهه هفتادی ها به کنار ما با کله می رفتیم چون بازم پای پول سبز وسط بود. باهاش می رفتی خرید همه ی اقلام مورد اشاره ی مادر رو می خریدی تهش اختلاس خودت رو هم می کردی و برمیگشتی خونه. تازه به صندوق صدقه هم کمک می کردی. گذشت و گذشت تا این عشق سبز ما دیگه اون قبلی نبود. خیلی عوض شد. یه رقیب پیدا کرد. این رقیبش هم سبز بود. یکم سبزش فرق میکنه. شاید بخاطر همون یه صفریه که جلوش اضافه شده. الان دیگه سواد ما خیلی بیشتر از دو کلاسه. برای همون میفهمیم که این تکامل پول سبزها حالا حالا ها ادامه خواهد داشت...